بی چراغ

بسم الله الرحمن الرحیم

وعدالله الصابرین المخرج ممایکرهون والرزق من حیث لا یحتسبون

جعلنا الله ایاکم من الذین لا خوف علیهم ولا هم یحزنون

ای هفت سالگی

ای لحظه شگفت عزیمت
بعد از تو هر چه رفت ، در انبوهی از جنون و جهالت رفت

بعد از تو ما به قبرستانها رو آوردیم
و مرگ ، زیر چادر مادربزرگ نفس می کشید
و مرگ ، آن درخت تناور بود
که زنده های این سوی آغاز
به شاخه های ملولش دخیل می بستند
و مرده های آن سوی پایان
به ریشه های فسفریش چنگ می زدند

ما هر چه را که باید
از دست داده باشیم ، از دست داده ایم
ما بی چراغ به راه افتادیم
و ماه ، ماه ، ماه ماده مهربان ، همیشه در آنجا بود
در خاطرات کودکانه یک پشت بام کاهگلی.............

فروغ فرخزاد

"محبّت میراث بی پایان زندگی"...